Mów odważnie

7 Zobowiązań PosłańcaMów odważnieDomy Modlitwy,Skrypty,WstawienictwoDomy Modlitwy,Skrypty,WstawienictwoDomy Modlitwy,Skrypty,WstawienictwoPL18Wrocław24Logo nauczaniaLogo Wrocław24100100ul. Piekarska 1654-067WrocławPL03/13/2017 12:38:54 AMW 2008 roku na wezwanie Mike Bickle podczas konferencji Onething2008 w Kansas City, 5000 młodych ludzi podjęło wezwanie, aby żyć wg tych 7 zasad!
Jakie są te zasady i dlaczego mamy żyć według jakiś zasad?
  1. Módl się codziennie
  2. Pość każdego tygodnia
  3. Czyń dzieła sprawiedliwości
  4. Żyj święcie
  5. Z gorliwością prowadź innych
  6. Dawaj hojnie
  7. Mów odważnie
Wszystkie wynikają bezpośrednio z nauczania Jezusa i są zobowiązaniem do bycia gorliwym - co jest dziś tak ważne dla kościoła!
Okładka skryptuOkładka skryptu150200


  1. Jezus - Świadek wierny
    1. Łaska wam i pokój od Tego, Który jest, i Który był i Który przychodzi, i od Siedmiu Duchów, które są przed Jego tronem, i od Jezusa Chrystusa, Świadka Wiernego, Pierworodnego umarłych i Władcy królów ziemi. (Ap 1:4-5)

      Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, Świadek wierny i prawdomówny, Początek stworzenia Bożego (Ap 3:14)
    2. Już pierwszy tytuł Jezusa w Apokalipsie podkreśla jego prorocze nauczanie jako wiernego świadka prawdy (Ap 1:5). Jezus kochał prawdę i wiernie mówił ją bez zaciemniania jej, nawet gdy to prowadziło do jego śmierci. On więc doskonale rozumie nasze problemy z byciem wiernymi świadkami w czasach, w których żyjemy.
    3. Jezus był świadkiem wiernym w swoim ziemskim życiu i będzie nim także w czasie nadchodzącego sądu (Ap 1:5, 3:7, 3:14, 19:11). Jan przedstawia nam Jezusa jako świadectwo prawdy (J 3:1, 5:31-32, 8:13-14, 8:18:23, 18:37).
      Jesus powiedział do niego: "Ja jestem drogą i prawdą, i życiem". (J 14: 6)
    4. Jako świadek wierny, Jezus nie wybielał prawdy negatywnej (upomnień lub ostrzeżeń o sądzie) ale też nie wyolbrzymiał prawd pozytywnych (obietnic). Mówił bez względu na krytykę, którą otrzymywał. Wielu chrześcijańskich mówców dzisiejszych czasów tylko głosi lub prorokuje pozytywne rzeczy tak, aby zadowolić ludzi, aby nie stracić swojej pozycji, honoru, korzyści finansowych. Jezus nigdy nie przesadzał ani w schlebianiu ani w ganieniu.
      Piłat zatem powiedział do Niego: A więc jesteś królem? (Odpowiedział Jezus:) Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu. (J 18:37)
  2. Bóg wzywa nas do bycia wiernymi świadkami
    1. Pan wzywa Swój lud, aby był świadkiem wiernym Jego sercu wobec Kościoła, Izraela i narodów. Nasze świadectwo prawdy musi być jasne, śmiałe, nieustraszone, ale także delikatne.
    2. Jezus mówił wiernie aż do Swojej śmierci a nie śmierci tych, do których mówił, więc musimy pamiętać, aby mówić delikatnie a nie w taki sposób, aby słowem zabić innych.
    3. Świadek to osoba, która mówi to, co zobaczyła na własne oczy lub słyszała własnymi uszami - przekazuje wiadomości z pierwszej ręki! Świadek prawdziwy mówi to, o co jest pytany bez wycofywania się ze względu na strach.
    4. Bycie wiernym świadkiem to jedne z najtrudniejszych zadań chrześcijanina, ponieważ naraża nas na krytykę, naraża nasze relacje i przyjaźnie a także niszczy nasz obraz wśród braci. Nic tak nie niszczy naszego życia jak niesprawiedliwa krytyka i odrzucenie ze strony naszych braci - chrześcijan. Brat Yun z Chin powiedział kiedyś, że dla niego było to bardziej bolesne niż bicie, którego doświadczył w więzieniu.
    5. Opisując swoje powołanie, Apostoł Jan podkreślał wezwanie, do dawania świadectwa prawdzie (Ap 1:2:9). Jego świadectwo było trudną prawdą dla Kościoła.
    6. Naszym zadaniem jest bycie wiernymi świadkami, jak to głosił już prorok Izajasz (Iz 43:10-12). Przykładami wiernych świadków w Apokalipsie są: Jan (Ap 1:2, 9), dwóch świadków (Ap 11:3-7), męczennicy czasem ostatecznych (Ap 6:9, 12:11, 19:10, 20:4).
    7. Apokalipsa przedstawia nam dwóch wielkich proroków, którzy będą świadkami prawdy (Ap 11:3-10).
      Dwom moim Świadkom dam władzę, a będą prorokować obleczeni w wory, przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.
      A gdy dopełnią swojego świadectwa, Bestia, która wychodzi z Czeluści, wyda im wojnę, zwycięży ich i zabije. (Ap 11:3, 11:7)
    8. Także męczennicy czasów ostatecznych przedstawieni są jako wierni świadkowie (Ap 6:9, 12:11, 12:17, 19:10, 20:4).
      A oni zwyciężyli dzięki krwi Baranka i dzięki słowu swojego świadectwa i nie umiłowali dusz swych - aż do śmierci.
      I rozgniewał się Smok na Niewiastę, i odszedł rozpocząć walkę z resztą jej potomstwa, z tymi, co strzegą przykazań Boga i mają świadectwo Jezusa. (Ap 12:11, 12:17)
    9. Aby być wiernym świadkiem prawdy, nasze świadectwo musi być:
      1. Biblijne: musimy pozostać w granicach Pisma Świętego - czyli Słowa natchnionego we wszystkim, co mówimy
      2. Jasne: Musimy mówić w sposób prosty i precyzyjny, zrozumiały dla każdego
      3. Odważne: Musimy odrzucić lęk przed odrzuceniem, krytyką, osądem, jak też fałszywy sentymentalizm
      4. Delikatne: Musimy mówić bez goryczy i gniewu - nie szukamy odwetu na naszych wrogów
      5. Pokorne: Nie motywujemy się osobistymi korzyściami i nie staramy się zwyciężyć naszymi argumentami.
  3. Siedmiorakie świadectwo Kościoła
    1. Mamy być wiernymi świadkami, dającymi pełne świadectwo Ewangelii o królestwie w każdym narodzie. Wiąże się to z czymś więcej, niż tylko głoszenie Ewangelii o przebaczeniu. Pełny przekaz Ewangelii obejmuje bowiem także fakt, że Król ponownie nadchodzi, tym razem po to, aby przejąć władzę nad wszystkimi królestwami ziemi. A ten fakt wiąże się z kolei z usunięciem wszystkich ludzi, którzy opierają się Jego Zbawczej miłości i nie chcą przyjąć Jego przebaczenia i ofiary.
      A ta Ewangelia o królestwie będzie głoszona po całej ziemi, na świadectwo wszystkim narodom. I wtedy nadejdzie koniec. (Mt 24:14)
    2. Kościół ma być wiernym świadkiem w czasach ostatecznych na siedem różnych sposobów:
      1. Głosić zbawienie osobiste: Ewangelia będą głoszona wszystkim narodom ziemi
        Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy.
        I powiedziałem do niego: Panie, ty wiesz. I rzekł do mnie: To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili. (Ap 7:9:14)
      2. Obnażać kłamstwa: Naszym zadaniem jest obnażanie kłamstw, które oszukują i wprowadzają ludzi w błąd (Mt 24:4-5, 11:24; Mk 13:5-6, 13:22; Łk 21:8; 2 Tes 2:3; 1 Tm 4:1; 2 Tm 3:13).
        Wy zatem, umiłowani, wiedząc o tym wcześniej, strzeżcie się, abyście dając się uwieść błędom tych, którzy nie szanują praw Bożych, własnej stałości nie doprowadzili do upadku. (2 P 3:17)

        Znam twoje czyny: trud i twoją wytrwałość, i to że złych nie możesz znieść, i że próbie poddałeś tych, którzy zwą samych siebie apostołami, a nimi nie są, i żeś ich znalazł kłamcami. (Ap 2:2)
        Kiedy Jezus nauczał o czasach ostatecznych, ostrzegł nas, aby wystrzegać się fałszywych nauczycieli - aż dwukrotnie podkreślił, że "wielu" będzie zwiedzionych przez nich (w. 5 i 11). Jezus dał nam do zrozumienia, że będzie wielki wzrost liczby sekt i osób, które do nich się przyłączą. Podobnie jak przyśpiesza głoszenie Ewangelii wszystkim narodom, tak też przyśpiesza szerzenie się fałszywej nauki (w. 11 i 14).
        Na to Jezus im odpowiedział: Strzeżcie się, żeby was kto nie zwiódł.
        Wielu bowiem przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: Ja jestem Mesjaszem. I wielu w błąd wprowadzą. Powstanie wielu fałszywych proroków i wielu w błąd wprowadzą;
        A ta Ewangelia o królestwie będzie głoszona po całej ziemi, na świadectwo wszystkim narodom. I wtedy nadejdzie koniec. (Mt 24:4-5, 24:11, 24:14)
        Jest jeden bardzo ważny szczegół w obnażaniu kłamstwa. Chodzi mianowicie o świadome kultywowanie kultury szacunku i błogosławienia innych służb, wspólnot, kościołów bez ich krytyki. Błogosławimy nawet ich pączkujące cnoty, które jeszcze nie dojrzały, niezależnie od ich braków i bez konieczności zgadzania się z różnicami w obszarach tej służby, styl prowadzenia, itp. Wszyscy mamy wiele braków. Jest zasadnicza różnica pomiędzy obnażaniem kłamstwa a krytykanctwem. Musimy obnażać błędy z czułością i łzami a nie krytyką. Pismo jasno pokazuje nam, że istnieje czas, aby doprowadzić do sprawiedliwego osądu jakąś służbę, czy wspólnotę o fałszywej doktrynie i zachowaniu (Mt 18:15-17; 1 Kor 5:1-11; 2 Kor 11:12-15; 1 Tes 5:14, 5:21; 2 Tes 3:6-14; Ap 2:2, 2:14-15, 2:20). Musimy to zrobić w odpowiedni sposób i we właściwym duchu.
        Nie sądźcie z zewnętrznych pozorów, lecz wydajcie wyrok sprawiedliwy. (J 7:24)
        Należy nauczyć się rozróżniać herezje, które powstrzymują kogoś od zbawienia, oszustwa, które powstrzymują kogoś od radowania się pełną społecznością z Bogiem, a błędami w drugorzędnych sprawach królestwa, które powstrzymują nas od pełnego zrozumienia Bożych dróg. Naszym zadaniem jest obnażanie herezji i odmowa utrzymywania relacji z tymi, którzy je głoszą, konfrontujemy tych, którzy trwają w zwiedzeniu i okazujemy łaskę i cierpliwość tym, którzy popełniają błędy. Wszyscy popełniamy błędy i brak nam pełnego zrozumienia.
      3. Ogłaszać prorocze zaproszenie i ostrzeżenie: Kościół musi być przygotowany na ostrzeganie innych przed oszustwem i sądem, tak, aby ludzie mogli tego uniknąć i doznać miłosierdzia. Jezus robi wszystko w doskonałej sprawiedliwości, ostrzegając grzesznika, nawet jeśli On tego nie chce.
        Bo Pan Bóg nie uczyni niczego, jeśli nie objawi swego zamiaru sługom swym, prorokom. (Am 3:7)

        On zaś widzi, że miecz przychodzi na kraj, i w trąbę dmie, i ostrzega lud, ale ktoś, choć słyszy dźwięk trąby, nie pozwala się ostrzec, tak że miecz nadchodzi i zabija go, to on sam winien jest swej śmierci.
        Dźwięk trąby usłyszał, nie dał się jednak ostrzec; niech spadnie na niego wina za własną śmierć. Tamten jednak, kto przestrzegł, ocalił samego siebie.
        Jeśli jednakże stróż widzi, że przychodzi miecz, a nie dmie w trąbę, i lud nie jest ostrzeżony, i przychodzi miecz, i zabija kogoś z nich, to ten ostatni porwany jest wprawdzie z własnej winy, ale winą za jego śmierć obarczę stróża.
        Ciebie, o synu człowieczy, wyznaczyłem na stróża domu Izraela po to, byś słysząc z mych ust napomnienia przestrzegał ich w moim imieniu.
        Jeśli do występnego powiem: Występny musi umrzeć - a ty nic nie mówisz, by występnego sprowadzić z jego drogi - to on umrze z powodu swej przewiny, ale odpowiedzialnością za jego śmierć obarczę ciebie. (Ez 33:3-8)
      4. Pomagać zrozumieć wyroki Boże: Pomnażanie wiedzy o wyrokach Bożych pomaga ludziom przezwyciężyć niechęć i gniew wobec Jezusa a także usuwa strach i zamieszanie w zrozumieniu tego, co Bóg czyni.
        A błogosławiony jest ten, kto we Mnie nie zwątpi. (Mt 11:6)
        Interpretacja wyroków Bożych z Pisma Świętego jest istotnym elementem przygotowania Oblubienicy do zaufania przywództwu Jezusa, aby mogła dojrzeć w miłości do Jezusa (Ap 19:7). Kościół ma nadprzyrodzoną wiedzę (Jr 23:20, 30:24; Dn 11:33-35, 12:10; Jl 2:28-29; Ml 4:5; Mt 17:11; Dz 2:17; Ap 11:3-6, 13:18, 17:9; Iz 28:19-23, 43:18-20; Dn 9:22).
        Mędrcy spośród ludu pouczą wielu… Spośród mędrców niektórzy upadną, by dokonało się wśród nich oczyszczenie, obmycie i wybielenie na czas ostateczny - jest bowiem jeszcze czas do kresu. (Dn 11:33:35)

        Nie ustanie gniew Pana, dopóki nie wykona On i nie urzeczywistni zamiarów swego serca. Przy końcu dni zrozumiecie to w pełni.
        Nie ustanie palący gniew Pana, dopóki nie dokona On i nie urzeczywistni zamiarów swego serca. Przy końcu dni to zrozumiecie. (Jr 23:20, 30:24)
      5. Podjąć przymierze wstawiennicze: Jezus wzywa ludzi z każdego narodu, aby jako Jego lud przymierza wołali o jego przyjście do swojego narodu. Bóg honoruje autorytet, który dał ludziom. Bóg dał władzę człowiekowi do podejmowania decyzji na ziemi (Rdz 1:26).
        Niebo jest niebem Pana, synom zaś ludzkim dał ziemię. (Ps 115:16)
        Modlitwa jest przymierzem, w jaki możemy prosić Ducha Świętego, aby wszedł w to wszystko, co jest w naszej władzy (serce, okoliczności, obszar geograficzny, itd.). On przychodzi w takiej mierze, w jakiej został zaproszony. Jezus otrzyma "przymierze zaproszenia" z każdego narodu do panowania nad nimi. On przyjdzie najpierw by ożywić, potem by osądzić, a wreszcie by panować jako Król nad wszystkimi narodami (Ap 11:15). Z utęsknieniem czekamy na czas ożywienia w Kościele w każdym narodzie, który doprowadzi do wołania o przyjście Jezusowi aby rządził nami. Jezus wzbudza takie wołanie w każdym narodzie! To wołanie o przyjście Jezusa jest nie tylko osobistą tęsknotą, ale także i polityczną!
        A Duch i Oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech powie: Przyjdź! I kto odczuwa pragnienie, niech przyjdzie, kto chce, niech wody życia darmo zaczerpnie. (Ap 22:17)

        Choć Pan dotknie ciężko Egipcjan, przecież ich uzdrowi; oni zaś nawrócą się do Pana, który ich wysłucha i uleczy. (Iz 19:22)
        Jezus sam powiedział, że nie powróci do Jeruzalem dopóki nie zostanie zaproszony przez jej przywódców.
        Albowiem powiadam wam: Nie ujrzycie Mnie odtąd, aż powiecie: Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie.(Mt 23:38)
      6. Modlić się o zwycięstwo nad Antychrystem: Na takiej samej zasadzie, jak Mojżesz współpracował poprzez modlitwę z Bogiem, aby uwolnić wyroki Boże na faraona (Wj 7-12), Kościół będzie współpracować z Jezusem w celu ostatecznego zwycięstwa nad Antychrystem. Nie poprzez wykorzystanie militarnych środków, ale przez modlitwę i wypełnianie Bożej woli!
        I przyszedł inny anioł, i stanął przy ołtarzu, mając złote naczynie na żar, i dano mu wiele kadzideł, aby dał je w ofierze jako modlitwy wszystkich świętych, na złoty ołtarz, który jest przed tronem. I wzniósł się dym kadzideł, jako modlitwy świętych, z ręki anioła przed Bogiem. Anioł zaś wziął naczynie na żar, napełnił je ogniem z ołtarza i zrzucił na ziemię, a nastąpiły gromy, głosy, błyskawice, trzęsienie ziemi. (Ap 8:3-5)
      7. Osądzać zatwardziałość serc: Składanie świadectwa prawdy doprowadzi wielu do zatwardziałości serc, która stanie się powodem śmiałej i jawnej nienawiści do Boga. Bóg tylko wtedy wyleje pełnię Jego gniewu gdy pełnia grzechu człowieka wypłynie na powierzchnię. Wraz z głoszeniem Bożego Słowa idzie zwiększenie zatwardziałości zbuntowanych ludzi i i wzmaga się jawna nienawiści człowieka do Boga. Bóg chce, aby wszystkie narody zostały poruszone i podjęły decyzję, czy chcą być z Nim, czy przeciw Niemu. To Boże potrząsanie sprawia, że sprawiedliwy staje się jeszcze bardziej sprawiedliwy a zły staje się jeszcze gorszy - ten sposób Bóg stwarza sytuację, w której nienawiść do Boga w ich sercach wychodzi na powierzchnię i nie da się jej dłużej ukrywać za politycznie poprawne fasady. Namaszczone, prorocze ogłaszanie Bożych prawd powoduje przyspieszenie obnażenia tego, co kryje się w sercu człowieka.
        Jesteśmy bowiem miłą Bogu wonnością Chrystusa zarówno dla tych, którzy dostępują zbawienia, jak i dla tych, którzy idą na zatracenie; dla jednych jest to zapach śmiercionośny - na śmierć, dla drugich zapach ożywiający - na życie. A któż temu sprosta? (2 Kor 2:15-16)
        Niezależnie od tego, jak jest odbierane nasze świadectwo, musimy pokazywać doskonałą sprawiedliwość Jezusa wobec Jego wrogów. Mówimy w imię sprawiedliwości. Zanim Bóg usunie zło z tego świata, grzech ludzi musi stać kompletne lub dojrzałe.
        Wiodłeś Twą łaską lud oswobodzony, przeprowadziłeś go Twą mocą w święte Twe mieszkanie. Wieść tę narody przyjęły ze drżeniem, padł strach na mieszkańców filistyńskiej ziemi. Przerazili się wtedy książęta Edomu, wodzów Moabu ogarnęła bojaźń, truchleją z trwogi wszyscy mieszkańcy Kanaanu. Strach i przerażenie owładnęły nimi. Wobec siły ramienia Twego stali się jak kamień, aż przejdzie lud Twój, o Panie, aż przejdzie lud, któryś sobie nabył. (Wj 15:13-16)

        I wyszedł inny anioł od ołtarza, mający władzę nad ogniem, i donośnie zawołał do mającego ostry sierp: Zapuść twój ostry sierp i poobcinaj grona winorośli ziemi, bo jagody jej dojrzały! I rzucił anioł swój sierp na ziemię, i obrał z gron winorośl ziemi, i wrzucił je do tłoczni Bożego gniewu - ogromnej. (Ap 14:18-19)
        Jezus usunie zło i wszelki ucisk na ziemi w doskonałej miłości i sprawiedliwości. Boża sprawiedliwość wymaga, aby każdy bezbożny otrzymał ostrzeżenie - nawet jeśli tego nie chce.
        I ujrzałem jakby morze szklane, pomieszane z ogniem, i tych, co zwyciężają Bestię i obraz jej, i liczbę jej imienia, stojących nad morzem szklanym, mających harfy Boże. Któż by się nie bał, o Panie, i Twego imienia nie uczcił? Bo Ty sam jesteś Święty, bo przyjdą wszystkie narody i padną na twarz przed Tobą, bo ujawniły się słuszne Twoje wyroki. (Ap 15:2:4)

        …bo wyroki Jego prawdziwe są i sprawiedliwe, bo osądził Wielką Nierządnicę, co znieprawiała nierządem swym ziemię, i zażądał od niej poniesienia kary za krew swoich sług. (Ap 19:2)

        I mówią mi: Trzeba ci znów prorokować o ludach, narodach, językach i o wielu królach. (Ap 10:11)